Ondertussen in Ayamonte, de grens met Portugal.
Eergisteren het langste en makkelijkste deel tussen Sevilla en Trigueros en dan gisteren een iets moeizamere tocht tussen Trigueros en Ayamonte.
Bij vertrek in Sevilla nog even kort op de Ruta de la Plata en dan van dorp naar dorp richting Trigueros. Eerst nog over brede asfaltwegen maar naarmate de dag vordert wordt het iets landelijker.
Rond 15.30u beland ik aan het 'Hostal Ciudad Trigueros', het enige hotel in dit stadje. Ook deze keer heb ik niet vooraf geboekt, maar dat blijkt ook nu weer geen enkel probleem te zijn. Er is nog plaats. De fiets kan onder een afdak naast het zwembad...
Dag 2, naar Ayamonte blijkt andere koek...
Gezien de kortere afstand (oorspronkelijk 65km) neem ik iets meer tijd voor het ontbijt.
Rond 10u op de fiets.
De eerste kilometers gaan vlot. Na een poosje beland ik op de Via Verde (opnieuw een oude spoorlijn omgetoverd tot fietspad). En dan... Dan begint de miserie 😅🤣, op een gegeven moment wordt het pad iets te groen... iets
later loop ik vast. Onmogelijkom de instructiesop mijn GPS te volgen.
Het pad is simpelweg verdwenen. Het wordt even zoeken maar uiteindelijk vind ik toch een manier om naast 'de Heilige Lijn' (= lijn op mijn GPS) te fietsen Een paar kilometers verderop slaag ik erin om opnieuw in te pikken op de geplande route. Alhoewel, ik had het kunnen weten, net voor ik het pad opfiets passeert een wagen en de passagier kijkt me toch wel wat meewarig aan. En ja hoor, na een paar 100m kom ik op een pad waar waarschijnlijk al even geen fietser of wandelaar gepasseerd is. Toch maar doorfietsen, 🙃 een beetje zelfkastijding, de takken slaan in mijn gezicht... om het nog wat spannender te maken kom ik even later in een grote plas/modderpoel terecht. De modder plakt aan de banden en fietsen wordt een stuk moeilijker. Gelukkig kan ik hier wel weer even afwijken.
De rest van de route blijft wat gokken. Na nog een paar keer vastlopen besluit ik om toch maar zoveel mogelijk het asfaltalternatief te nemen.
Gelukkig worden de laatste 20 km voor het eindpunt (Ayamonte) toch weer iets makkelijker. De Via Verde lijkt doenbaar. Hier en daar kom ik fietsers in de tegenovergestelde richting tegen en ook sporen van eerdere passanten geven me vertrouwen. Af en toe nog wat grote plassen maar die kan ik meestal wel ontwijken.
Tot slot moet ik bij aankomst dan toch een fietspoetsbeurd inlassen. Door de modder die tussen mijn spatborden blijft steken moet ik harder steken 😅😅
(Een fiets poetsen met hoge druk, niet zo'n goed idee, maar nood breekt wet?)
Hasta Pronto...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten